شاید این همان بهشتی است که خدا در قران و تورات و انجیل وعده داده است

شاید این همان بهشتی است که افراطیون حاضرند جان خود را برای رسیدن به آن پیشکش کنند

شاید کنار تو بودن همان بهشتی باشد که تمامی ادیان و خدا خود را زحمت داده اند که به بشر بفهمانند

آری ، کنار تو بودن عین بهشت است!

مگر معنی بهشت غیر از آرامش مطلق است؟

مگر معنی اش غیر از لذت بی انتهاست؟

تو خود بهشتی

شاید تمام دلیلی که زنده ام تو هستی!از یک سمت درگیر پوچی منحط دنیا شده ام.و از سمت دیگر درگیر لبخند مبهوت کننده تونمیدانم نسیم زندگی بخش تو قوی تر است یا گرداب مرگ آور این دنیاولی میدانم اینک که قلم در دست دارم و درباره چیزی جز مرگ می نویسم ، معجره توستبعد از تو من کمتر به مرگ می اندیشم ، بعد از تو ، من درباره عشق مینویسم :) .و عشق چه واژه غریبی است برای انسانهاعشق به معنای یک زندگی است!این دنیا بدون عشق تو ، گورستانیست از مقبره های امید های مدفون شده.بدون تو این گورستان ارزش مردن ندارد چه برسد به زندگی کردن در آن ادامه مطلب

تو مثل برف هستی!پاک ، تماشایی و پر از سکوت.مدت هاست در دلم میباری و هر روز بیشتر به دلم مینشینی!داشتن تو همان حس خوب ناخودآگاهی است که بچه ها هنگام برف باریدن دارند.تو با سفیدی ات تمام سیاهی را از من دور میکنی.و من همان آدم برفی هستم که تک تک سلول هایم از وجود تو ساخته شده است.من تا زمانی زنده ام که تو در من بباری!ای عشق زندگی من ، همیشه بر من بباراگر یک روز نباشی ، آهسته شروع به نیستی میروم ، کم کم آب میشوم.من بدون تو میمبرم!15 بهمن 1401 - شریف آباد ادامه مطلب

بعضی روز ها ، دستم به نوشتن نمیرود

فقط میخواهم تو در آغوشم باشی

ساعت ها بمانی و سکوت کنیم

تنها چیزی که منتقل میشود ، حس درونی ما است

بعد از آغوش تو کشف کرده ام که قلب میتواند ببیند

قلب میتواند بشنود

میتواند سخن بگوید

قلب تمام چیز یک انسان است

ساعت ها در آغوشم بمان تا من هم تورا ببینم ، هم بشنوم هم با تو سخن بگویم

دیوانی از شعر میشنوی

امروز را در آغوشم بمان

امروز خسته تر از همیشه ام

خسته تر از آن که خودم تصورش را میکردم

دیگر نه توان ایستادگی است نه جرئت جا زدن

این کشمکش میان زمین نخورن و به دوش کشیدن ، نتیجه ای جز خمودگی ندارد

شاید دوباره استوار شدم و ادامه دادم

ولی الان دوست دارم در گوشه ای بنشینم

و فقط شاهد گذران جوانی ام باشم

18 بهمن 1401 - ابهر

سحر گاهان که بر می خیزم

اولین خورشیدی که میبینم چهره زیبای توست

روز هایم را با گرمی صورت تو آغاز میکنم

چشم که می گشایی ، خورشید بر روز من لبخند میزند

و روزم شروع به آغاز میکند

اولین لبخند صبح گاهی ات کافیست

طعم غمگین سیاهی شب در من پایان بپذیرد

وای از روزهایی که بدون نگار تو آغاز شود

اصلا مگر روز بدون تابش خورشید روز میشود

18 دی 1401

تو چقدر ، رنگ شده ای

چه رنگ های زیبایی تو را پوشانده اند ،

در این دنیا که مردمان یا سیاه اند ، یا سفید

تو تنها قطعه پازلی هستی که خدا رنگ کرده،

و این قطعه پازل را در داخل من گذاشته ، تا سیاهی من در رنگی بودنت معنا پیدا کند.

تو را چقدر خوب رنگ کرده اند و چقد تو مرا خوب رنگ میکنی

۲۶ دی ماه ۱۴۰۱ - تهران

می خواهم این روز های بی نظیر را به خاطر بسپارم!روز های با تو بودن.نمیدانم کسانی که عاشق نمیشوند چگونه زندگی میکنند؟شاید تنها نکته مثبت این دنیا همین دوست داشتن ها باشد.چه خوب است که تو وارد زندگی من شدی!چه خوب که مرا پذیرفتی!با تو بودن ، مزه تلخ این دنیا را از یادم میبرد و مستی اعجاب انگیزی در من ایجاد میکند.امیدوارم تمام این لحظه های با تو بودت را به یاد بسپرم.مطمئنم روزی به این لحظه ها فکر خواهم کرد و خواهم گفت : "یادش بخیر"2 بهمن 1401 - ابهر ادامه مطلب

یا سلام خدمت دوستان . بخاطر اینکه امتحاناتم شروع شده نمیتونم زیاد بیام ولی بعد امتحانا آپ میکنک ممنون

با سلام به همه دوستانی که من و نوشته هامو تا این لحظه همراهی کردن

یه مدت نبودم به دلیل امتحانات ترمم. ولی به امید خدا از این به بعد بطور مستمر وبلاگمو آپدیت خواهم کرد

امروز که خاطراتم را ورق میزدم ، آوای زهر آلودی از زهره ی گذشته ام بر جانم طنید و حس زیبای مرور خاطرات را بر من تلخ ساخت. میشنیدم صدای پسرک پنج ساله ای را که دنبال مادرش میدوید ، هراسان و نگران چشمش را بر دامن چادر سیاه مادرش دوخته بود که مبادا او را ادامه مطلب

دلم گرفته، نمیدونم خودمو چجوری آروم کنم.راستیتش دیگه خسته شدم، از خودماز تفکراتی که تو مغزم جریان داره .از این همهمه ای که تو خودم راه انداختماز این همه کتاب و دیوان که دورم جمع کردماز این حسی که تو من هستولی وسط این همه خستگی ، یه صدایی هست که میگه ادامه مطلب

بعد از مدتها، فارغ از هر امتحان و آزمون زمینی بار دیگر توانستم قلمم را در دست بگیرم. چقد سخت بود این دوری. چقد سخت گذشت این مدت. چقد نامردانه بود فریاد هایی که از عمق فاجعه نیاز به نوشتن داشتند و من آنها را سرکوب کردم. دیگر خسته شده بودم از این همه آادامه مطلب

داخل پرانتز خواستم اینو بگم که: (

دارم به این فکر میکنم که چقد خوب میشد اگه روزی تو سال بود که هستی یافتن مونو به هم تسلیت میگفتیم.

هستی داشتن و تولد یافتن چیز خیلی خوبی نیست که به هم تبریک میگیم. خیلی جالبه روز بروز از این فاجعه میگذره و روز به روز به مرگ نزدیک میشیم و دور هم جمع میشیم و شادی میکنیم . بدون اینکه بفهمیم اصلا چه اتفاقی داره میفته و چی به سر ما میاد.به هر حال آدمیم دیگه یک موجود عجیب الخلقه

علیرضا.ه)

بچه که بودم فکر میکردم وقتی به این سن و سال برسم کلی دوست و رفیق خواهم داشت. روزم را با تماس یکی از آنها شروع خواهم کرد و شبم را درآغوش دیگری به سر خواهم برد. نمیدانم چه بر سر من آمد که این گونه با مردم شهرم غریبه شدم. با افکارشان با کردارشان غریبه شادامه مطلب